Socjaliści są werbalni. Nacjonaliści są wizualni. Kapitaliści są numeryczni.

Lewicowa forma porażki polega na powtarzaniu hasła takiego jak „głównie pokojowe protesty”, nawet gdy nie odzwierciedla ono obserwowalnej rzeczywistości. Jeśli to przeczytają, to dla nich jest to prawdziwe. Prawicowa forma porażki polega na udostępnianiu jakiegoś wideo, które „jest mocne”, nawet gdy nie odzwierciedla ono obserwowalnej rzeczywistości. Jeśli to widzą, to dla nich jest to prawdziwe. Kapitalista musi zmierzyć się ze światem twardych liczb. Słowa i obrazy są ważne, ale ostatecznie drugorzędne w porównaniu do wartości liczbowych.