Ik had net een droom. Ik liep van ons dorp naar de stad, om naar de middelbare school te gaan, in totaal 40 kilometer. Ik had nooit gedacht dat ik deze afstand te voet zou kunnen afleggen. Maar de bus was er niet, een taxi kostte 50 yuan, maar dat voelde als een groot bedrag. Onderweg kwam ik allerlei mensen tegen, sommigen op de fiets, anderen in de auto. Ik liep van 's ochtends tot na 5 uur, en eindelijk kwam ik bij de poort van de middelbare school aan. Bij de poort waren al veel studenten in en uit aan het gaan. Voor de kraampjes met kipnuggets, sauzenbroodjes en gegrilde worst stonden ook studenten in de rij om te kopen. Ik was niet te laat. Mijn benen deden pijn, en ik dacht, waarom moet een mens zo hard werken om te leven. Plotseling herinnerde ik me dat ik duizenden okb had. Dat maakte het een stuk makkelijker. Ik riep luid naar mijn klasgenoten, dat het wel goed was om gewoon wat te leren, het maakt niet uit om naar de universiteit te gaan, afstuderen is ook gewoon werken. Ik heb meer dan 10 jaar gewerkt, ik heb genoeg gewerkt, in dit leven ga ik nooit meer werken. Het was een geweldige opluchting, en ik werd wakker. ...